Praktijkgids voor (zelf)inzicht

Een zonnige dag in oktober.

Ik vraag aan Jos, mijn coachee, of het voor hem goed is om een wandelcoaching te doen. Ja, dat zou hij heerlijk vinden.

We gaan het huis uit en lopen een eind rechtdoor in de aanpalende straat. Het gesprek heeft een kleine opwarming, we hebben elkaar even niet meer gehoord. Jos heeft professioneel een beslissing genomen enkele weken terug. Ik wil vandaag bekomen dat hij deze beslissing een volwaardige “Yes” geeft of dat hij inziet dat het niet de juiste beslissing is.

We wandelen als bij toeval een ruimtelijke metafoor in.

We slaan de eerste straat rechts in en ik vraag wat er recent allemaal speelt. Hij begint ronduit te vertellen en ik merk hoe zijn adem stokt bij enkele woorden en hoe zijn armen grote gebaren maken. Ik vraag hem wat meer om zichzelf te beschrijven in deze recente situatie. Hij zucht en spreekt over zichzelf alsof hij medelijden krijgt met zichzelf.

We wandelen verder naar het einde van de straat toe en verdiepen ons gesprek. Wat is belangrijk voor hem? Welke competenties laat hij ongebruikt liggen? Ik vraag hem naar het einde van de straat te kijken, naar een imaginaire berg, waarop zijn huidige vlag staat, waarvoor hij nu staat. Hij beschrijft beschamend de vlag. De woorden die op de vlag staan, dat zijn niet de woorden waar hij achter kan staan.

We gaan linksaf en steken, bij wijze van spreken, deze vlag in het zand van de berg.

Welke vlag zou hij dan wel willen hanteren? Met welke vlag zou hij fier zijn op zichzelf?

Zijn ogen glinsteren…. Jos ziet zichzelf op ‘zijn’ berg staan met een rode vlag, waarop hij fier is en hij wil ook dat anderen hem zo zien.

Hij weet perfect welke waarden en normen hij in zijn nieuwe leven zou willen uitdragen en welke competenties hij tentoon zou willen spreiden. Hij hapt naar adem omdat hij zoveel ineens zou willen vertellen. Regelmatig houdt hij halt en kijkt naar de zon tussen de nog kale bomen. We zijn ondertussen weer een straat links in gedraaid. Een nieuwe weg.

Enthousiast verwoordt hij de talenten, die hij in zich heeft en die hij aan de wereld wil laten zien in zijn toekomstige opdracht. Hij kent deze, maar was de laatste maanden aan zichzelf gaan twijfelen en werd stilaan een schaduw van zichzelf.

Hij weet ook perfect uit te leggen welk gedrag hij zal vertonen in zijn nieuwe realiteit, hoe hij zal reageren op anderen, hoe hij zal communiceren met betrokken personen en hoe hij zijn toekomstig team zal leiden. Waar zou die nieuwe realiteit zich dan bevinden?

Op dat ogenblik lopen we terug een nieuwe straat in, die naar het huis terug leidt. Stokstijf blijft Jos stil staan. Neen, die is niet in de omgeving, waarin hij recent een beslissing heeft genomen. Wat een inzicht! Jos heeft zelf ingezien dat zijn recent genomen beslissing hem niet gelukkig zal maken. Hij weet dat hij het beste van zichzelf zal geven als hij op zoek gaat naar de dingen die hij in de laatste straat de revue heeft zien passeren.

Nu kan hij echt tot de juiste actie overgaan. Proficiat Jos!

Pin It on Pinterest

Share This